Na een busrit van 48 uur ben ik aangekomen in het laatste land wat ik tijdens deze reis zal aandoen, India. Ik heb een nacht in Delhi geslapen, maar Delhi komt nog deze reis en dus pak ik de volgende dag meteen weer een bus. Deze keer naar Rishikesh, de ‘Yoga Capital of the World’. Ik heb een slaapkater maar naast mij zit een Indier die duidelijk contact met mij zoekt.

“Where are you from, … sir?” De tatoage op zijn hand, de ringen om zijn vinger, onder zijn vergeelde overhemd een tauw diaonaal over zijn torso en een geschoren hoofd met slecht een plukje over op zijn kruin. Dit is een serieuze Hindu.
“From Holland, Amsterdam.”
“Ahh, Netherlands, right? Yes, my son lived in France. He liked it but he said the people in Europe are very different. They are always so bussy, working, doing. They are never satisfied. Maybe for a moment but than the start worrying again. Here we take rest and we meet and talk with our friends. In France they never see there friends, they only talk on the phone or via the computer. Emotions you know, over the phone?! But than France is much safer than India. See the road here? Everybody is just going. In France the have lines on the road, yes, so the stay on one side. Sometimes they even have a separate road for bicycles!”
“Really?!”
“How old are you, sir?”
“33.”
“How many childeren do you have?”
“I have no childeren.”
“Are you married?”
”I’m not married.”
”You are late! How is the marrige system in your country.”
”We don’t have one.”
”What do you mean?”
”We don’t have a marriage system. We have love marrigaes.”
”Ah, right, I heard about that. And how do you like that system?”
”Well, it is not a system. We simply marry the one we love.”
”And your parents agree with that?”
Ok, doodlopend spoor. En ik ben afgeleid door mijn eigen gedachten. Hebben wij echt geen systeem? Een systeem van hoe we het moeten willen, een schier eindeloze lijst van verwachtingen, als bomen in een bos? Als we een systeem hebben zou dat wel het een en ander verklaren. Namelijk dat ik(!) er in ieder geval helemaal niets(!) van begrijp. Ander onderwerp.
”What are you going to do in Rishikesh?”
”I’m going to throw my mother in the Ganges.”
Zo, dat zijn geen halve maatregellen wil ik zeggen maar ik weet het niet zo snel te vertalen. “Excuse me?”
”My mother has expired and I’m going to throw her ashes in the Ganges.” Hij klopt met een berustende blik op de compacte sporttas tussen ons in.
”My mother. She expired 14 days ago. All the rituals are done now. As the youngest of her eleven son it is my honor to trow her in the holy Ganges.”

De reis duurt. Ik zak wat onderuit en dommel langzaam in slaap. Als ik wakker word moet ik me weer even orienteren. Oh ja, de bus. Ik open mijn ogen. Ik kijk uit op wat een een sporttas lijkt. Ik schiet omhoog! Mijn hart klopt in mijn keel. Ik ben op zijn moeder in slaap gevallen. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik voorzichtig naar mijn buurman. Hij zit omgedraaid met iemand te praten. Ok. Dan kijk ik quasi nonchalant naar de tas of ik in mijn slaap niet wat uit mijn mondhoek heb gesappeld? Geen sporen, de kust lijkt veilig. Opgelucht haal ik adem. Nog een keer kijk ik naar moeder. Dank u wel.. en rust zacht.

Rishikesh, een pelgrimsoort want gelegen dicht bij de bron van de Ganges, lijkt door twee strak gespannen loopbruggen over de rivier bijeen te houden. In tegenstelling tot de bruine dampende soep die ik ooit in Varanasi heb gezien is het water hier melkwit en ijskoud. Maar ook hier langs de oevers Ghats, een soort tribunes die het water in lopen, waar vanaf euforische Indiers zich al duizende jaren in het heilige water onderdompelen onder het toeziend oog van verwilderde Saddhu’s en herkauwende koeien. Meer recent is het ook een pelgrimsoort voor blowende Israeli’s geworden. Zeker 90% van alle touristen hier komt uit het beloofde land. Ik ben benieuwd wat ze hier is beloofd. En al spreekt te weinig Ivriet om het ze direct te vragen, ik krijg er geen genoeg van om ze in hun eigen taal om de zout te vragen, of iets dergelijks en hun verschrikte gezichten te zien. Zou hij ons hele gesprek gehoord hebben?!
Flower power is hier nooit echt uit de mode gegaan. Kraaltjes, kettinkjes, sandalen, bijna iedereen draagt hier van die vaal gekleurde katoenen onzin al zij het aangevuld met een zonnenbril alla Guci of Armani. En Yoga. Inderdaad, op alle hoeken een Ashram die yoga lessen aanbied. En toegegeven, ook ik ben hiervoor gekomen.
Al had ik dan dus net zo goed niet hoefen komen, want ik heb alleen maar ziek op bed gelegen. Te heet gegeten, veel(!) te heet gegeten maar ik vond het zo lekker dat ik me voor een keer door de pijn heen beet. En ik moet zeggen, het had wel wat. Eten heeft altijd al een bijzondere aantrekkingskracht op me en als je dan met elke hap de tranen in je ogen schieten, je oren steeds harder beginnen te suisen en je porien in een toenemende doodsangst naar lucht beginnen te happen, ja dan ben je er pas echt met je volle aandacht bij. Maar deze hap bleef maar mijn aandacht opeisen. Verzuring en maagkrampen zette mij vier dagen op non actief.
Maar het zal meer dan alleen die ene maaltijd zijn geweest. De uitputtingsslag van meer dan twee maanden bijna continu reisen en van meer recentere datum het compleet negeren van mijn hart omdat ik niet wilde voelen wat ik niet had gewild, ons afscheid. Het was, kennerlijk, allemaal, even, genoeg. Ik had een rustige kamer net buiten het dorp me een eigen tuintje en zelfs vanuit mijn bed een prachtig uitzicht over de omliggende bergen. In een paar dagen een Yogi worden, ik had nog een druk programma gehad. Maar ik kon alleen wat ik kennerlijk moest doen. Lezen, slapen en patiencen op mij iPod. Stilte voor de storm?! Morgen landt mijn moeder.