Mongolie is pa-rachtig! En precies wat je je er bij voorstelt. Eindeloos glooiend groen geel gras met daarover uitgestrooid grazende paarden en runderen. Maar geen foto of documentaire kan recht doen aan de ervaring. De pracht en kracht van het landschap zit hem in het eindeloze. Waar ik ook kijkt is het zo wijds en open dat ik de wolken over het tapijt voorbij ziet trekken.

Ik slaap in een (speciaal voor touristen gebouwde) traditionele Mongoolse nomadentent, een ger. Voelt als kamperen maar met meer comfort. In de ger staan heuze bedden en een houtkachel die ’s avond gezellig knappert. Wandellen, lezen, lumellen, gebakken noedels, noedelsoep en een biertje. Leven in de buitenlucht, alles smaakt heerlijk. In het kamp verblijft ook een Nederlandse groep waarvan ik er een aantal al in de trein heb leren kennen. Anders dan verwacht maar eigenlijk best gezellig. Overdag doen ze hun groepsding, ’s avonds met z’n allen bij het kampvuur. Een van de tripjes die je hier kan doen een bezoek aan Turtle Rock. Die heet zo omdat, zoals de Lonely Planet fijntjes opmerkt, onder een bepaalde hoek de rotspartij er inderdaad uitziet als een gigantische schildpad. Ben ik de eenige die helemaal om de rotsen is heen gelopen? Ik hecht aan de waarheid en voel me genoodzaakt de rots te herdopen. Hard Cock Rock. Want onder een bepaalde hoek…

Gister heb ik zittend voor mijn tent, in het visier van mijn verrekijker een kwartier lang een roofvogel gevold op zijn zweefvlucht. En elke keer als ik in de loenzende blik van mijn Mongoolse gids kijk verdrink ik zo’n beetje. “Michael, I like you…” Twee dagen later loop ik de brug over, Ulan Batar in. Fucking hell, kan gewoon niet geloven(!!) dat ik hier echt ben. Scheuten van geluk. .. En die heb ik wel vaker de afgelopen tijd.

In het gras van Mongolie zitten sprinkhanen die niet kunnen vliegen, niet echt. Soms begint er ergens in het gras iets te ratellen als het geluid van een wasknijper in de spaken van je fiets. Een mannetjes krekel hangt dan als een brokkenpiloot zo’n 30 cm boven het gras. In een ware krachtsinspanning pompt hij zichzelf omhoog. Als hij ratelt stijgt hij zo’n 5 cm, doet hij dat niet, begint accuut de vrije val. En dus ratelt hij in het ritme waarop soldaten marcheren. Eén twee! Eén twee! Om!-hoog! Hij kan z’n evenwicht nauwelijks bewaren. Kantelt steeds bijna om zijn as en dus ratelt hij vooral schuin naar rechts of links. De sprinkhaan is duidelijk niet ergens naar toe opweg. Hoe dan ook, na zo’n 25 seconden is het feest echt afgelopen en stort hij ter aarde als een basteen uit de lucht. En dan maar hopen dat hij op de juiste plek is neergekomen. Dat wil zeggen, naast een vrouwtje. Want daar doet hij het allemaal voor. “Hé!” Rrrt! “Hé kijk!” Rrrrt! Rt! “Kijk mij eens!!” Rrrrrrt! “Ik!” Rrrt! “Mij!” Rrrrt! “Hoog hè?!” Rrrt! Rrrwaaaooh… Plof!

En dat is dan het starschot voor de andere mannetjes sprinkhanen. Natuurlijk. Want als er één krekel in de lucht is, willen ze allemaal vliegen. Of moet is zeggen neuken? In een mum van tijd ratelt en ploft het hele veld. “Ik!” “Nee, ik!!” “Yeah baby!!” “Halloowoowooh!!” Plt-plt-plofplof!!

En wat vinden de vrouwtjes sprinkhanen hier nu van? Ik ben nu 33 jaar maar heb nog steeds geen flauw(!) idee.

Ik zal zeker terug keren naar Mongolie. De natuur, de mensen, de taal. Waar wij de harde ‘g’ hebben, zit Mongools vol met sis, slis en klik geluiden. Gewoon schattig. Maar reizen is onverbiddelijk. Gotta keep moving. Beijing staat op het menu en een treinreis door de Gobi woestijn om er te komen. En al heb ik niet dagen op een kameel gezeten ik heb weldegelijk het gevoel de woestijn overwonnen te hebben. De zon brand en het stof stuift. De lucht is droog en stroef als karton. Om mij heen spontane bloedneuzen. Mijn gok heeft het, wonder boven wonder, gehouden. 24 Uur lang zweten zonder vocht heeft een harde laag zout en stof op mijn huid aangebracht en mijn haar voelt aan als stro. We zijn er, Beijing. Druk, vies, groot, warm en klam als een weke vaatdoek. Ik stap uit, bind mijn rugzakken om en …. het zal mij benieuwen.

Your response: