Eurasia - Op reis kijk je het liefst naar de verschillen, anders = leuk. En zoals gezegd, verschillen zijn er genoeg. Het verkeer is niets minder dan een ware veldslag. Allen het recht van de sterkste (domste, snelste?) geldt. Maar ze kunnen ook echt niet rijden. Ze anticiperen nul(!) dus het is alleen maar gas!, remmen!, gas!, remmen! Veel te hard de bocht in en dan remmen in de bocht. Parkeren, alleen maar vooruit en dan zagen tot je erg simpel van word of beter nog gewoon dwars op de stoep. En dan met de kont naar achteren je auto weer het verkeer in drukken. Toegegeven, dat lukt dan ook. In NL zou je achterkant er af liggen en zou je rijbewijs ontnomen worden. En in de  metro stinkt iedereen, echt iedereen uit z’n bek naar de alcohol.

Maar wat me na 4500 km door Rusland nog het meest is opgevallen zijn de overeenkomst en met West Europa. In straten en winkels is het een in tweede instantie wat vervreemdend feest der herkenning. De zelfde merken auto’s, kleding, fastfood, retail maar ook levensmidellen van thuis zo uit de schappen van de AH. Van Lays chips tot Campina melk. En valt dat nog weg te schrijfen onder het kopje globalisering, is het vooral de manier van doen, wat mensen bezig houdt, hoe men met elkaar om gaat die, behalve de immer sjachrijnige gezichten gewoon gelijk zijn aan het leven in Amsterdam. Studeren, werken, internetten, ’s avonds uit, mobiel bellen en sms-en met je vrienden, zaterdagmiddag een trendy kopje koffie drinken in de stad. Dat Russen echte Europeanen zijn werd me pas echt duidelijk na een wandeling door Irkutsk, de laatste stad in Rusland voor Mongolie. Het straatbeeld veranderde opeens. Het werd wat onrustiger, chaotischer, gezelliger. Meer mensen, geen etallages maar winkelstalletjes die zichzelf binnenstebuiten keeren op al(!) hun waar aan te kunnen prijzen. Ik keek nog een keer en toen zag ik het. Iedereen hier was Mongools of chinees. Ik was in Azie aangekomen!

Het is al een paar dagen geleden dat mijn denkmotor is afgeslagen (na zo’n twee weken). En merk ik weer dat ik het altijd wil zoals het volgens mij moet en dat het dan ook echt moet zoals ik het perse wil. Van doel, naar doel, naar doel; close combat. Maar nu is het stil en zit ik in mijn hele lichaam in plaats van alleen maar in mijn hoofd. Ik ga er alleen maar kijken als er gedachten zijn, niet om er gedachten forceren. ’s Avonds heb ik geen praatradio meer nodig om mijn van m’n gedachten af te leiden zodat ik in slaap kan vallen. Ik heb een enorme concentratie en kan alles wat ik zie en meemaak kan ik tegelijkertijd beleven en beschouwen….. Ik ben weer thuis. En daarmee is mijn reis, hier op de grens tussen West en Oost, nu echt begonnen.

Champanski – Van Irkutsk naar Mongolië, een dikke dag met de trein. Ik deelde ik mijn coupe met twee Zwitserse zussen en een Nederlandse vrouw, misschien heette ze wel Ria. Ria was een vrouw alleen en niet alleen omdat ze alleen reisde. 50? Gezonden sandalen en een verlopen safarie jack zonder mouwen. Kort haar van het soort waarmee wel meer Nederlandse vrouwen mee willen laten zien hoe nuchter en pittig ze wel niet zijn. Maar haar hangende dof zilveren oorbellen, lange vergeelde tanden, langzaame glimlach en stroperige oogopslag maaken van haar intentie een illusie. Ze vroeg me of we van bed konden ruilen dan kon zij onder liggen. Ze moest er ’s avonds nog-al-eens-uit. Maar natuurlijk. “Oh wat vriendelijk, dan deel ik graag mijn fles champagne met je!”.

Ze praatte net niet sloom maar kwam mij met een spervuur van ‘gezellige vragen’ al snel veel te dichtbij. Antwoorden van haar kant werden altijd met een zucht begonnen en een glimlach die leek te zeggen ‘nou daar komt het hoor’. Met het timbre van van een pakje sware shag bommelt er een stroom van worden uit haar mond. En wat ze zoal zei. Zei ze iets? “Reizen…zelfstandig..al veel..vroeger meer..” “Oh, Amsterdam?!” Ze had jaren in Amsterdam gewoont maar woonde nu in Den Haag. Haar vrienden woonde daar niet. Met net iets meer volume vertelde ze dat de Mongolen en Russen in de gang altijd maar langs haar wilde lopen. “Ja natuurlijk (natuurlijk?!) om mijn buste te voelen.” En ze keek vijnzend weg terwijl haar handen achter bleven en uit de losse pols wat naar haar borste wapperde. Althans, daar waar ze gezeten hadden toen ze 18 was. Ze was dus niet alleen een hele pittige vrouw maar ook nog eens een hele begeerlijke vrouw! En dat alles in de eerste 5 minuten van onze ontmoeting. Wat een bofkont ben ik toch dacht ik, dacht ik(?!). 

Het is 9:15 ’s ochtends. Dat ik maar moets zeggen waneer ik zin had in die Champagne hoor. “Ben je jarig dan?” ”Nou het is Champanski hoor. Russiche witte bubble wijn. Maar best lekker hoor.” Nou misschien iets voor aan het einde van de middag, grijnste ik haar aandacht weg. Ja ze had er deze reis al een paar flessen van op. Eergister had ze er ook nog Vodka bij gedronken en toen was ze in de restauratiewagen van haar stoel gevallen. Haar tafelgenoten hadden haar met moeite weer bij het bewustzijn kunnen krijgen en hebben haar toen naar haar coupe gesleept en in bed gelegd. ” Goh..” Ja zelf wist ze er niets meer van maar toen zoveel mensen de volgende morgen zo nadrukkelijk kwamen vragen of het goed met haar ging had ze toch even geinformeerd. “Maar ik heb nog 1 fles over en omdat je zo aardig was..” “Werkelijk(!), het was niets!!”

11:00. Ze nipt aan een halve liter bier. Of ik ook een biertje luste? “Nee dank je.” “Een glaasje dan?” “Nee dank je” “Geef maar een gil hoor” “Ja dank je”. Andere vliegen die in haar web vlogen werd, heel geslepen, eerst wat nootjes of koekjes aangeboden. “Een biertje anders?!!!” Om 16:00 was het zo ver. De coupe zat vol, ze ging er voor. “Machiel, ik open de Champanski. Waar is je glas?!!!” Ben net wakker,… niet zo’n trek… Nee dank je??? “Anybody else?! Yes well, it’s Champanski hoor but quite nice!” Een Zwitsers meisje wilde dan wel een half glaasje. PLOP! Ze heeft haar glas niet leeg gedronken. Misschien omdat het ruim 30C in de coupe was…net als de Champanski!

Het moet gezegd, ze dronk elegant. Ze zat rechtop, deed met hogen ogen een kruiswoordpuzzel en nipte. Al het gezelschap had haar alweer verlaten. Een uur later had ze de hele fles op genipt. Haar huid was glazig geworden en haar blik aangelenkt met pijn van vroeger en nu. En ik lag dus boven haar. Daarom dreven er nu zure boertjes omhoog die ze, elegant als ze was, met haar hand voor de mond probeerde te verstillen. Ik ben er die avond nog-al(!!)-eens-uit geweest.