Moskou. Heftig, hectisch, 13 miljoen inwoners en overal sombere gezichten. Er rijden hier elke dag meer mensen met de metro dan in New York en Londen samen. Er wordt 7 dagen per week, dag en nacht gewerkt. Overal supermarkten die 24 uur per dag open zijn. Lelijk oud wordt gesloopt, mooi oud wordt gerenoveerd en overal worden gebouwencomplexen uit de grond gestampd. Een wat barokke stijl uit de voorbije eeuwen, kerken met gouden ‘uien’ op de spits, gigantische grijze schoenendozen neergezet door de Sovjets en nu spiegeltorens en eindeloze winkelcenrta met alleen de duurste merken van en voor de oligargen. Het meest bepaald voor het aanzicht van de stad zijn nog steeds de ‘7 Sisters’. Stalin heeft veel laten opblazen, vooral kerken, maar daar heeft hij o.a. 7 gigantische art deco complexen laten terugzetten. Veel mensen schijnen ze oneindig lelijk te vinden maar ik kan er geen genoeg van krijgen. En hij heeft de de metro aangelegd. Elk station is opgestruist met marmer, kroonluchters, fresco’s. Je moet het mooi vinden maar bijzonder is het wel.

En wat is hier een geld!! Mijn achternicht heeft samen met haar man een bedrijf in Rusland en nodigde mij uit te gaan eten in een Japanner die de reputatie heeft de beste van Europa te zijn. Godverdomme wat was dat lekker! In de lobby van het hotel waar dat restaurant zal liep ze me nog even een boetiekje in. Leren kleding (slangen, krokodil) en schoenen in alle kleuren. Wat die zwarte schoenen daar kostte? Ik rekende even snel om. Bijna €600,-. Ik vergiste me, maar ik denk dat ik vergeven mag worden. Het was €6000! Voor een paar, echt, lelijke schoenen. Leren jasjes, van €25.000 tot 30.000!! Je gelooft het gewoon niet. Op straat rijden Ferrari’s Lamborgini’s voorbij, houden de duurste BMW’s, Mercedessen en Audi’s in een processie der grijpgragen. Alle andere auto’s zijn Lada’s of sovjet merken die ik niet ken, gecoat met eenzelfde bruine laag fijnstof. En dat beeld komt in alles terug. In de kleding, restaurants, winkels zelfs in de gezichten van de mensen. Dat zal me het meest bij blijven van Moskou, het verschil tussen arm en rijk. Vandaag zag ik een stoffig vrouwtje met een ondeugende glimlag een foto maken met haar wegwerpcamera van een punker met rode hanenkam.

Ik logeer in zo’n grijze schoenendoos. Mijn hospita heet Gala, ik slaap in haar woonkamer. Ze is een kleine rossige vrouw van circa 55 jaar. Ze straalt en lacht aan een stuk door en leeft in symbiose met haar hondje. Als ze alleen al de andere kant op kijkt begint hij te piepen waarop hij meteen weer alle aandacht krijgt, vaak door op haar linker of rechter pram gezet te worden. Het is zo’n klein keffertje met ogen die zover uit zijn ogen steken dat zijn gezicht slechts 1 uitdrukking kent. Een vreemde combinatie van angst en ‘lik me reet maar!’. Het interieur is zo ongeveer wat ik er van gehoopt had. Truttig, oud, versleten en alles met zo’n gloed, .. zo’n Oost-Europa gloed. Toen ze voor het eerst de deur uit ging ben ik op ondekkingsreis gegaan. Kasten vol met vergeelde tupperware bakjes, legen potten en god mag weten nog meer aan troep die je wel bewaard maar zo te zien ook zij niet meer gebruikt. In de ijskast een grote pot met ingemaakt paddenstoelen op zwart sap, aardappels die wortelschieten, ranzige boter en.. nou ja, ik heb de ijskast gewoon weer dichtgedaan. In de badkamer vond ik naast verkalkte plastic tubbetjes, potjes en een verzameling stoffige tandenborstel, haar incontinentie inlegkruisjes! Dat was het einde van mijn voyeuristische strooptocht.

Mijn eerste ontbijt. Ik ga zitten en mij wordt een kopje thee, wat muffe kaakjes, plakjes zure tomaat en twee bleke Oost-Europeese gekookte worstjes voorgezet. Ze smaaken zo week als ze eruit zien. Gala staat naast me te glunderen. “Koed brjekfjest, jes?!” De hond kef, wordt liefkozend bij z’n snuit gepakt en als een baby semi vermanend toegesproken. De oplossing blijkt dat de hond plaats neemt op zijn stoel aan tafel. Onder de goedkeurende blik van tante Gala zit ik perplex de bleke worst weg te kouwen. De hond kijkt me aan en denkt ‘lik me reet!’. Gisteravond zat ik nog in de Japanner. Moskou, …van Lada tot Prada.