18 Uur met de slaaptrein naar Moskou. Wat is reizen met de trein toch heerlijk! En in tegenstelling tot de verwoede pogingen in mijn eigen bubbele Auping of welk bed dan ook, in de trein slaap ik als een baby!! De wagon in houtbruin laminaat, oranje gouden gordijntjes voor de ramen en overal een rood tapijtje op de vloer. In de coupe waren de bedden al opgemaakt inclusief donzen kussen en een frisse handdoek. Op het tafeltje stonden een flesje water, een pakje koekjes en gevouwen servetjes klaar. Welkom! En dan, tuuuren uit het raam. Alleen maar groen bos met af en toe een berkenstam als reflecterende streep, naaldbomen die hangen, loofbomen die naar je zwaaien met de wint en een rivier van paarse bloemen langs het spoor. Tuuuren. Een verscholen houten huisje, een rustig hert en de zon die tergend langzaam onder gaat. Tot 23:00 blijft het hier licht. Kijken, kijken … samensmelten met het moment.

En dan was daar Catharia. Zij was stil, ik was stil. Ik draaide haar waterflesje open, zij deed na een coordinerende blik het licht uit. We hebben samen heerlijk gereisd. Catharina. Een jonge oma, een gewezen appelmeisje. Haar pyamabroek aan een hanger bover haar bed, sokjes voor in bed, slofjes klaar voor als het moest. Alles wat ze deed ging met een ongemerkt gemak. Het resultaat van 60 jaar kalmpjes leven. Haar bril balanceerde op het puntje van haar neus terwijl ze aan kruiswoordpuzzels werkte waarbij ze een beetje russchisch nors keek. Ze bestelde een kopje thee voor het slapen gaan. Alles perfect getimed. Ze ging liggen en viel meteen in slaap. Ze sliep met een zachte glimlach van puur genieten. Haar gesloten ogen lachte mee. Subtiliteit was nog nooit zo expliciet. Wat was ze mooi. Waar droomde deze meisjes-dame van? Op wie was ze na al die jaren nog steeds verlieft?

’s Nachts werden we gewekt door een douanier uit Wit-Rusland. Dikke kop, uitpuilende ogen en een groene diskus op zijn hoofd. Er klopte iets niet, ik begreep niet wat hij wilden en hij begon te blaffen. Ik keek naar Catharina. Geen zorgen. Ze betoverde ook deze, boze, man. Ze deed een goed woordje voor me en weg was hij. Momenten later lag ze alweer… met haar gezicht op eindeloos gelukkig. Kennerlijk had ze geen wensen meer. Hoop had ze niet nodig. Ze dreef op zacht geluk. En ik genoot met haar mee.

Of had ze een geheimrecept?  De volgende ochtend zag ik bij het inpakken van haar spullen dat ze een doordrukstripje pillen in haar brillekoker liet verdwijnen. Het maakte mij ook niet uit. Ik zal haar nooit vergeten, .. mijn Russisch Doornroosje.