Ik mis mijn reis. Herinneringen aan plaatsten en gebeurtenissen maken me zacht. Waarom?
In een boek vind ik een folder van een hotel waar een onprettige sfeer hing en waar ik twee nachten onprettig ben verbleven. Waarom roept deze folder dan nu een gevoel van heimwee bij mij op? Heimwee naar daar en toen brengt mij voor vervreemding van het hier en nu.

Na een busrit van 48 uur ben ik aangekomen in het laatste land wat ik tijdens deze reis zal aandoen, India. Ik heb een nacht in Delhi geslapen, maar Delhi komt nog deze reis en dus pak ik de volgende dag meteen weer een bus. Deze keer naar Rishikesh, de ‘Yoga Capital of the World’. Ik heb een slaapkater maar naast mij zit een Indier die duidelijk contact met mij zoekt.

Wel een beetje raar,
33 jaar,
Trillend op mijn benen,
Als ze is verdwenen.

(Doe Maar)

Ze stond achter mij in het kantoor van een reisbureautje in Lhasa. Het zou de laatste keer zijn dat ik niet voelde waar ze was. Of hij nog andere mensen kende die naar Kathmandu wilde gaan? “Ja, zij.”, en wees naar haar. Ik draaide me om, zocht een blik, vond haar ogen en keek haar aan. En dat was het dan. Ik was verliefd.

Dag 1.
We rijden richting het hart van het Tibetaans plateau. Vijf jaar geleden ben ik ook door dit landschap getrokken. Maar het was ongepland, ik was verrast en overrompeld. De beelden staan in mijn geheugen gegrift maar de ets is nog niet af, de groeven nog niet diep genoeg. Ik wil het beter leren kennen. Hier zijn tot ik weer weg wil.
De natuur waar we doorheen rijden opweg naar Machen, het dorp dat als hoofdstad van de provincie geldt, is nog mooier dan ik mij herinner. Bergpassen, zandduinen, rauwe rode rotsen, wilde rivieren, een waterval, dennebomen en uiteindelijk velden vol bloemen en glooiend gras. In de bus zitten verweerde Tibetanen die net zoveel roken als praten, monikken die naar ranzige yakboter ruiken en blazen stofwolken net zo tierig als buiten. Het chassie van de bus slaat stuk op elke steen op de weg. Wie mooi wil zijn moet pijnlijden. Aan het begin van de avond komen we aan en ontmoeten onze gids. Lombu, een Tibetaanse nozem van 28 jaar. Ook hij lijkt niet op te kunnen houden met praten. Op 3500m val ik als een blok in slaap.

Van Xiahe terug naar de Chineze beschaving, Xining. Een grote Chineze stad met haar rug naar de woestijn en haar gezicht naar het Tibetaansplateau. Mijn hostel bevindt zich op de 18e verdieping van een woontoren. Fantastisch uitzicht, brandschoon en gratis internet. Het is het einde van de middag, het koelt iets af. De stad komt weer tot leven, de parken en pleinen stromen vol. Iedereen gaat zijn eigen gang. Het verkeer trekt door de straten. In de onder gaande zon zeil ik op mijn mountainbike van de heuvels van de stad. De wind wappert warm om mijn lichaam. Dit is het leven, in beweging, opnieuw ergens aangekomen, alweer een nieuwe plek, verlieft op het moment, vrijheid.

Lanzhou, vanuit Beijing ben ik echt in een ander deel van China terecht gekomen. Hier ben ik een bezienswaardigheid. Jong en oud proberen een blik op te vangen, kleine kindjes worden door hun ouders aangemoedigd om naar mij te zwaaien. Deze gemaakte interactie heeft duidelijk een pedagogische bijbedoeling. Als er gezwaaid is wordt het kind uitgebreid gedebrieved. Ik zwaai en glimlach wat ik kan en vermaak me kostelijk. Vannacht voor de laatste keer in de stad en dan naar het platte land, naar Xiahe.

Ik had er het ergste van verwacht maar ik heb genoten van Beijing.

Ik slaap in een van de hutongs, oude wijken, van Beijing. Een wirwar van kleine steegjes met overal winkeltjes, stalletjes en donkere gangetjes. Het is warm, alles staat open. Vrouwen met haarnetjes en mannen in vette hemden in vergeelde kamertjes TV te kijken. Vanaf 17:00 dwarrelen de steegjes vol met zoete rook van spiesjes boven kolenvuurtjes. Hier is het grote en moderne heel ver weg. Mijn hostel is een gerenoveerd courtyard house, prachtig en vorig jaar verkozen tot beste hostel van Azie. Wat mij betreft terecht. Een oase van rust, vriendelijke jongen jongens en meiden die nog op hun kop gaan staan om je te helpen. Het ontbijt in het hostel is goed bedoeld met koffie die aan koffie doet denken, brood dat aan brood doet denken en oké, vers fruit. Maar ik zit buiten om de hoek. Laat me een ochtendsnakkie uit het ene stalletje aanreiken en een gezoete karnemelk in terracotta beker van de ander en kijk naar het verkeer, de mensen en de stad…

Mongolie is pa-rachtig! En precies wat je je er bij voorstelt. Eindeloos glooiend groen geel gras met daarover uitgestrooid grazende paarden en runderen. Maar geen foto of documentaire kan recht doen aan de ervaring. De pracht en kracht van het landschap zit hem in het eindeloze. Waar ik ook kijkt is het zo wijds en open dat ik de wolken over het tapijt voorbij ziet trekken.

Eurasia - Op reis kijk je het liefst naar de verschillen, anders = leuk. En zoals gezegd, verschillen zijn er genoeg. Het verkeer is niets minder dan een ware veldslag. Allen het recht van de sterkste (domste, snelste?) geldt. Maar ze kunnen ook echt niet rijden. Ze anticiperen nul(!) dus het is alleen maar gas!, remmen!, gas!, remmen! Veel te hard de bocht in en dan remmen in de bocht. Parkeren, alleen maar vooruit en dan zagen tot je erg simpel van word of beter nog gewoon dwars op de stoep. En dan met de kont naar achteren je auto weer het verkeer in drukken. Toegegeven, dat lukt dan ook. In NL zou je achterkant er af liggen en zou je rijbewijs ontnomen worden. En in de  metro stinkt iedereen, echt iedereen uit z’n bek naar de alcohol.

Moskou. Heftig, hectisch, 13 miljoen inwoners en overal sombere gezichten. Er rijden hier elke dag meer mensen met de metro dan in New York en Londen samen. Er wordt 7 dagen per week, dag en nacht gewerkt. Overal supermarkten die 24 uur per dag open zijn. Lelijk oud wordt gesloopt, mooi oud wordt gerenoveerd en overal worden gebouwencomplexen uit de grond gestampd. Een wat barokke stijl uit de voorbije eeuwen, kerken met gouden ‘uien’ op de spits, gigantische grijze schoenendozen neergezet door de Sovjets en nu spiegeltorens en eindeloze winkelcenrta met alleen de duurste merken van en voor de oligargen. Het meest bepaald voor het aanzicht van de stad zijn nog steeds de ‘7 Sisters’. Stalin heeft veel laten opblazen, vooral kerken, maar daar heeft hij o.a. 7 gigantische art deco complexen laten terugzetten. Veel mensen schijnen ze oneindig lelijk te vinden maar ik kan er geen genoeg van krijgen. En hij heeft de de metro aangelegd. Elk station is opgestruist met marmer, kroonluchters, fresco’s. Je moet het mooi vinden maar bijzonder is het wel.

En wat is hier een geld!!

18 Uur met de slaaptrein naar Moskou. Wat is reizen met de trein toch heerlijk! En in tegenstelling tot de verwoede pogingen in mijn eigen bubbele Auping of welk bed dan ook, in de trein slaap ik als een baby!! De wagon in houtbruin laminaat, oranje gouden gordijntjes voor de ramen en overal een rood tapijtje op de vloer. In de coupe waren de bedden al opgemaakt inclusief donzen kussen en een frisse handdoek. Op het tafeltje stonden een flesje water, een pakje koekjes en gevouwen servetjes klaar. Welkom! En dan, tuuuren uit het raam. Alleen maar groen bos met af en toe een berkenstam als reflecterende streep, naaldbomen die hangen, loofbomen die naar je zwaaien met de wint en een rivier van paarse bloemen langs het spoor. Tuuuren. Een verscholen houten huisje, een rustig hert en de zon die tergend langzaam onder gaat. Tot 23:00 blijft het hier licht. Kijken, kijken … samensmelten met het moment.

Anderhalve dag in de bus?! Peanuts! … ware het niet voor de goedkope amerikaanse B-films de ze afdraaien met een Letse voiceover die  ten alle tijden het nieuws lijkt voor te lezen, .. ook wanneer iemand de laatste woorden voor zijn dood uit ademt. En kei hard aan natuurlijk. Maar het blijkt top amuzement want toen ik na 10 uur rijden met mijn vriendelijke buurman (Max, 25, studeert in London en voor de zomer terug naar huis) een praatje begon te maken, werden we gemaand zachtjes(!!) te praten.

Riga. Ongeveer een derde van de vrouwen hier blijkt overtuigd exobitioniste. Alles zit strak, hoog of is nagenoeg doorzichtig. Bloesjes lijken vergeten te zijn dicht te knopen. Uit BH’s met tijgermotief bollen vollle trotse borsten. Gebruinde blote benen als stelten zo lang gedragen door lakleren stiletto hakken. De theorie is dat ze zich zo kleden om dat het nu mag… Nou, van mijn ook. Al bezweren meer ervaren Oost-Europa gangers mij dat dit nog niets is vergeleken met Estland en bepaalde steden in Rusland. Zal wel maar dat gaat mijn voorstellngsvermogen te boven.